Benim İçin İstanbul'a Hoşçakal Demek;

Ne zaman uzaklaşmam gerekse buralardan; gözlerim dolar bindiğim otobüsün, trenin ya da uçağın penceresinden bakarken Şehrim İstanbul'a... Sanki bir daha asla gelemeyecekmişim, tadına varamayacakmışım gibi uzun uzunnn seyrederim hali hazırda bekleyen, her zaman her şey uğruna çok rahat dökebildiğim gözyaşlarımla *;)

Sonra aklıma bundan tam 15 sene evvel ilk yalnız yolculuğumu yaptığım akşam gelir;

Ablam Antalya'da halamın yanına gitmişti ve bir süre sonra ben de Antalya yollarına düşecektim. Tek sorun bunu tek başıma yapacak olmamdı. Annem otogardan beni yolcularken bir daha asla annemi göremeyeceğimi düşündüğüm için tüm vücudumun titrediğini hatırlıyorum. Otobüs hareket ettikten ve anneme güya son kez el salladıktan sonra ise hıçkıra hıçkıra ağladığımı hatırlıyorum. Sonra gülmeye başlarım ve derim ki içimden; bir gün eğer öleceksem ogün bugün değil! Gittiğim gibi geri geleceğim İstanbuluma, tekrar kavuşacağız kısa bir süre sonra... Hadiii derim kendime; tadını çıkar yolculuğunun "kürkçünün dönüp dolaşıp geri geleceği yer İstanbul'dur" *;)